Koncepcja spektrum choroby dwubiegunowej

Prekursorem współczesnej klasyfikacji psychiatrycznej jest niemiecki psychiatra Emil Kraepelin, autor podręczników psychiatrii publikowanych na przełomie XIX i XX wieku. Podstawą dla dokonanego przez niego podziału zaburzeń psychicznych stały się obserwacje kliniczne ich fenomenologii oraz przebiegu. W szóstej edycji swojego podręcznika psychiatrii wydanego w 1899 roku Kraepelin wyraźnie oddzielił zaburzenie maniakalno-depresyjne (manisch-depressives Irrensein) od grupy zaburzeń, którym nadał wspólną nazwę dementia praecox, wskazując, że w odróżnieniu od dementia praecox choroba maniakalno-depresyjna ma przebieg okresowy, z dominacją zaburzeń nastroju i u większości chorych nawet po długim okresie trwania nie doprowadza do istotnego upośledzenia psychicznego. Do zaburzenia maniakalno-depresyjnego Kraepelin włączył zarówno naprzemienne stany maniakalne i depresyjne, jak i okresowe stany depresyjne oraz stany mieszane, którym w tym samym roku szczegółową monografię poświęcił uczeń i kolega Kraepelina, Wilhem Weygand.

pobierz artykuł

Polityka prywatności|Regulamin