Leki normotymiczne w różnych postaciach choroby afektywnej dwubiegunowej

Lek normotymiczny (mood-stabilizing drug) powinien wywieraæ działanie lecznicze i profilaktyczne w obu biegunach psychopatologicznych choroby afektywnej dwubiegunowej BD (bipolar disorder). Takie wymogi spełnia pierwszy środek tego typu, a mianowicie jon litu. Dla celów niniejszego opracowania jako kryterium leku normotymicznego można zaproponować działanie terapeutyczne w manii i/lub depresji oraz działanie zapobiegające nawrotom manii i/lub depresji i niepowodowanie pogorszenia w żadnym z pozostałych aspektów terapii choroby. Działanie profilaktyczne powinno być udokumentowane wynikami badań trwających co najmniej rok. Nie spełniają więc takiego warunku typowe leki neuroleptyczne, które są efektywne w leczeniu manii, ale mają działanie depresjogenne, jak również leki przeciwdepresyjne, które przy dłuższym podawaniu mogą sprzyjać pojawieniu się epizodów maniakalnych lub hipomaniakalnych. Opierając się na powyższej definicji, leki normotymiczne można podzielić na leki I generacji (sole litu, walproiniany i karbamazepina) oraz II generacji (niektóre atypowe leki neuroleptyczne i lamotrigina). Podział generacyjny jest uzasadniony odstępem czasu wynoszącym ćwierć wieku, jaki wiąże się z ich wprowadzeniem. Podczas gdy leki normotymiczne I generacji wprowadzono na przełomie lat 60. i 70. XX wieku, o własnościach normotymicznych atypowych leków neuroleptycznych zacząto mówić od połowy lat 90., a o lamotriginie na przełomie stuleci.

pobierz artykuł

Polityka prywatności|Regulamin