Prawdopodobieństwo dwubiegunowości u pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi

W ostatnich latach dużo uwagi poświęca się zagadnieniom poprawnej diagnostyki zaburzeń afektywnych. Z licznych doniesień na ten temat wynika, że wskaźniki rozpowszechnienia tych zaburzeń zależą w dużej mierze, poza charakterem badanej populacji, od przyjętych przez badaczy kryteriów. Coraz częściej pojawiają się propozycje rozszerzenia oficjalnie przyjętych kryteriów diagnozowania zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, zawartych w obu obowiązujących klasyfikacjach DSM-IV i ICD-10.
Od lat 70. umocnił się współczesny podział zaburzeń afektywnych na jednoi dwubiegunowe, który oficjalnie funkcjonuje do dziś. Co do podziału zaburzeń afektywnych na jedno- i dwubiegunowe nikt nie ma wątpliwości, natomiast sporo dyskusji i odmiennych stanowisk wywołuje problem określenia granicy pomiędzy tymi dwoma typami zaburzeń. Pojawiają się koncepcje pewnej ciągłości zjawiska, jakim jest choroba afektywna, mającą odmienne oblicza: od dystymii, epizodów depresyjnych nawracających, psychotycznych i atypowych, przez spektrum choroby afektywnej dwubiegunowej, po zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu II oraz typu I. Te koncepcje stoją w opozycji do dychotomicznego podziału zaburzeń afektywnych na dwie odmienne jednostki chorobowe.
Celem badania była ocena prawdopodobieństwa występowania różnego typu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych (typu I, typu II oraz spektrum) u osób leczonych z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających, na podstawie rozszerzonych kryteriów zaburzeń afektywnych.

pobierz artykuł

Polityka prywatności|Regulamin