William Blake

Nadmiar smutku się śmieje. Nadmiar radości płacze.

 

William Blake (ur. 28 listopada 1757, zm. 12 sierpnia 1827), był równocześnie znakomitym poetą  i malarzem.  Jako pierwszy za pomocą metod grawerskich stworzył prace unifikujące poezję ze sztuką malarską. Blake jest uważany  również za jednego z protoplastów Romantycznego ruchu rewolucyjnego, a jego wersy stanowiły inspirację dla takich autorów jak Coleridge and Wordsworth.

Dom rodzinny Blake’a stanowiło mieszkanie nad sklepem z wyrobami pończoszniczymi i pasmanteryjnymi ojca. Był on trzecim z szóstki dzieci.  Wychowany w tradycji jednej z odłamów Protestantyzmu, kładącej nacisk na prywatną pobożność i świadomość w kontraście do tradycji podległej autorytetowi Kościoła i Duchowieństwa,  młody Wiliam od najmłodszych lat doceniał znaczenie Słowa Bożego. Te domowe zwyczaje zaowocują w jego przyszłych pracach wszechobecnością tematyki religijności i jej pojęć. W wieku lat dziesięciu został posłany na lekcje rysunku, a po kilku latach wysłany na praktyki do pobliskiego grawera, gdzie zdobył umiejętności tak ważne dla jego przyszłej twórczości.  Po paru latach szczęście przypisało ubogiemu Williamowi i został włączony w poczet studentów prestiżowej Royal Academy.  W roku 1782 Blake ożenił się z Catharine Boucher. Pochodząca z niższej klasy społecznej analfabetka była partnerką, z którą Wiliam stworzył związek wzajemnie sobie oddany, trwający do jego śmierci.  Twórczość  Blake’a w czasie jego życia została doceniona jedynie przez jednostki, w szczególności przez przedstawicieli arystokracji, ale pomimo to artysta często znajdował się na skraju ubóstwa.

To co w szczególności budzi kontrowersje w biografii Blake’a to wizje, które podobno miewał od dzieciństwa. Jego żona w roku 1810 miała powiedzieć, że “spędzam mało czasu z panem Blakem, on zawsze jest w raju.” Powracające wizyjne halucynacje artysty wypełniły jego twórczość, w szczególności jego poezję i współtowarzyszące jej akwarele i ryciny.

Tuż obok jego ekstatycznych wizji, Blake był skłonny do poważnych ataków depresji. W 1800 roku Blake zrelacjonował jeden z tych okresów jako zejście w głęboką jamę melancholii, melancholii która nie ma żadnych racjonalnych podstaw.’ Te epizody następowały często po okresach intensywnej twórczości. Powyżej podany opis sugeruje, że William Blake cierpiał na depresję dwubiegunową, której postać musiała być łagodna, ponieważ nie zakłóciła ona ogromnego twórczego osiągnięcia i była głównym punktem dla jego transcendentnych wizji.   

 

 

Bibliografia:

 The American Journal of Psychiatry

http://ajp.psychiatryonline.org/

 

 

Polityka prywatności|Regulamin